Γράφει η Κυριακή – Μαρία Καραγγελή
Διευθύντρια Δημοτικού Σχολείου Ζαχάρως
Με μεγάλη χαρά και ζεστασιά εγκαινιάζεται με αυτό το άρθρο η νέα μας
ενότητα με τίτλο «Μικρές διδακτικές ιστορίες», μια γωνιά γεμάτη
σκέψη, συναίσθημα και έμπνευση. Κάθε εβδομάδα θα μοιραζόμαστε
μικρές ιστορίες που φιλοδοξούν να φωτίσουν την καθημερινότητά μας
Σε ένα παλιό, ήσυχο δωμάτιο, πάνω σε ένα ξύλινο τραπέζι, στεκόταν ένα
μικρό κερί. Το φως του ήταν απαλό αλλά αρκετό για να ζεσταίνει τον
χώρο γύρω του. Το κερί ήξερε πως δεν ήταν δυνατό, ήξερε πως ένα απλό
φύσημα θα μπορούσε να το σβήσει. Κι όμως, συνέχιζε να καίει.
Ένα βράδυ, από το μισάνοιχτο παράθυρο μπήκε ο άνεμος. Στην αρχή
ήταν απαλός, σχεδόν ανεπαίσθητος. Η φλόγα τρεμόπαιξε, λύγισε, αλλά
δεν έσβησε. Το κερί ένιωσε φόβο. «Δεν θα αντέξω», σκέφτηκε. Όμως,
όσο ο άνεμος περνούσε, η φλόγα μάθαινε να ισορροπεί. Έσκυβε,
μίκραινε και προσαρμοζόταν.
Ο άνεμος δυνάμωσε. Το παράθυρο άνοιξε περισσότερο και το δωμάτιο
γέμισε ρεύματα. Κάθε ριπή έμοιαζε απειλή. Κι όμως, κάτι παράξενο
συνέβαινε. Η φλόγα, αντί να σβήσει, γινόταν όλο και πιο σταθερή. Το
κερί άρχισε να καίει πιο βαθιά και πιο ουσιαστικά. Το φυτίλι του
δυνάμωνε, σαν να είχε καταλάβει ότι ο μόνος τρόπος να επιβιώσει ήταν
να μην αντισταθεί άκαμπτα, αλλά να προσαρμοστεί.
Ο άνεμος κουράστηκε πριν το κερί. Και όταν τελικά κόπασε, το δωμάτιο
γέμισε με ένα πιο καθαρό και ζωντανό φως. Το κερί είχε μικρύνει λίγο,
είχε λιώσει και είχε χάσει μέρος του εαυτού του. Όμως η φλόγα του ήταν
πιο ήρεμη και πιο δυνατή από πριν.
Έτσι είναι και οι δυσκολίες στη ζωή μας. Έρχονται σαν άνεμος,
απρόσκλητες και συχνά σκληρές. Μπορούν να μας φοβίσουν, να μας
κάνουν να τρέμουμε. Όμως, αν δεν μας σβήσουν, μας μαθαίνουν. Μας
κάνουν πιο ευέλικτους, πιο ανθεκτικούς και πιο αληθινούς. Και όταν ο
άνεμος περάσει, το φως μας μπορεί να είναι πιο δυνατό από ποτέ!
